به گزارش روابط عمومی اداره کل کانون پرورش فکری استان همدان، امروز، ۲۲ بهمن ۱۴۰۴، هوای همدان بوی افتخار و همدلی میداد؛ از همان ساعات اولیه صبح، پیش از آنکه خیابانها پر از جمعیت شود، مربیان، کارکنان و کانونیاران پرتلاش کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان همدان با دلهایی پر از شوق آمده بودند تا غرفه کانون را برپا کنند؛ پرچمها یکییکی بالا رفت، میزها چیده شد و رنگها و لبخندها جان گرفت.
غرفه کانون خیلی زود به یکی از پرشورترین نقطه راهپیمایی و محل تجمع کودکان و نوجوانان تبدیل شد؛ جایی که صدای خنده کودکان با نوای سرودهای انقلابی درهم میآمیخت.
دختران نوجوان گروه سرود مراکز کانون، با چهرههایی مصمم و دلهایی سرشار از عشق به ایران، همصدا و هماهنگ در کنار آرامگاخ بوعلی سینا ای ایران را خواندند؛ صدایشان در هوای سرد زمستان گرما میپاشید و رهگذران را به ایستادن و گوش سپردن دعوت میکرد. نگاههای پرغرور خانوادهها، بهترین پاداش برای این تلاش صمیمانه بود.
در گوشه دیگر غرفه، کانونیاران نوجوان با دستان هنرمندشان پرچم سهرنگ ایران را بر گونههای کودکان نقش میزدند؛ هر خط سبز و سفید و سرخ، نشانی از امید و همبستگی بود. بچهها با صورتهای رنگشده و لبخندهای بزرگ، پرچمهای کوچک را در دست میفشردند و با شوق در میان جمعیت قدم میزدند.
عروسکگردانی بچههای کانون هم حالوهوای خاصی به فضا بخشیده بود؛ عروسکها جان گرفته بودند و با زبان کودکانهشان از دوستی، وطن و آرزوهای بزرگ حرف میزدند. حلقهای از کودکان و خانوادهها دورشان جمع شده بودند و با هر حرکت و دیالوگ، صدای خندهشان بلند میشد و نگاهشان پر از اعتمادبهنفس و امید به آینده بود.
و چه صحنه دلانگیزی بود وقتی پدربزرگها و مادربزرگها، دست در دست نوههایشان، کنار غرفه کانون میایستادند؛ با مهربانی سربند «اللهم عجل لولیک الفرج» را بر پیشانی کودکانشان میبستند و با نگاهی سرشار از ایمان و محبت، بذر امید را بر دلهای کوچکشان میپاشیدند.
امروز روزی بود که نسلها در کنار هم ایستاده بودند؛ کوچک و بزرگ، پیر و جوان که همه یک صدا الله اکبر را صدا میداند و قطعا تاریخ این سرزمین، این لحظات پرخروش را در خود ثبت کرد.
اهدای جوایز در غرفه و نصب پیکسهای جانم فدای رهبر بر سینه کودکان، لحظههای شیرین دیگری را رقم زد.
امروز، کانون همدان فقط یک غرفه نبود؛ تپش زندهای از شور، نشاط و خروش نسل آینده بود. مربیان با عشق هدایت میکردند، نوجوانان با انگیزه میدرخشیدند و کودکان با خندههایشان امید را معنا میکردند.
اما این پایان ماجرا نبود بلکه در تمام شهرها و شهرستانهای همدان که کانون وجود دارد، مربیان و اعضا با پرچم ایران بر دست و نشانی از مرغک بردست دیگر یک صدا برای دفاع از وطن آماده بودند.
۲۲ بهمن ۱۴۰۴ در همدان، با رنگ پرچم، نوای سرود، همدلی نسلها و زمزمه دعا بر لبها، به روزی بهیادماندنی و سرشار از افتخار تبدیل شد؛ روزی که نشان داد آینده این سرزمین، در دستان پرتوان و دلهای روشن همین کودکان و نوجوانان میتپد.
