به گزارش روابط‌عمومی اداره‌کل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان فارس، در ۲۳ تیر ۱۴۰۵، دومین نشست تخصصی داستان‌نویسی طرح سیمرغ با حضور فرزانه رحمانی، نویسنده و پژوهشگر مطرح کشوری حوزه ادبیات داستانی، با هدف ارتقاء بینش روایی اعضاء و تبیین اصول مهندسی داستان برگزار شد.

فرزانه رحمانی در این نشست، ضمن تبیین تفاوت‌های بنیادین قالب‌های روایی، گفت: داستان کوتاه، در واقع برشی هنرمندانه از یک مقطع به‌خصوص از زندگی است که با تمرکز بالا پرداخت می‌شود؛ اما رمان، ظرفیتی گسترده برای روایت یک حیات کامل یا بازه‌ای وسیع از زمان را در اختیار نویسنده می‌گذارد و طبیعتا در شمار شخصیت‌ها، دامنه حوادث و حجم کلمات، تفاوت‌های ساختاری عمیقی با داستان کوتاه دارد.

این پژوهشگر ادبی، پیرنگ را قلب تپنده و معمار اصلی پیکره داستان دانست؛ و تصریح کرد: پیرنگ، چیزی فراتر از یک توالی ساده از حوادث است؛ پیرنگ، همان نقشه و طرح مهندسی‌شده‌ای است که به روایت انسجام می‌بخشد و باعث می‌شود نویسنده در میانه مسیر، دچار آشفتگی نشده و رشته کلام را از دست ندهد.

رحمانی در ادامه با اشاره به ماهیت ایده‌های قابل‌گسترش، عنوان کرد: هر ایده‌ای، لزوما قابلیت تبدیل شدن به داستان را ندارد؛ ایده زمانی جان می‌گیرد که در بطن خود، یک گره، مسئله یا تعارض بنیادین داشته باشد. داستان، اساسا از لحظه‌ای آغاز می‌شود که تعادل زندگی شخصیت به هم می‌خورد و در نهایت، نویسنده باید شخصیت را در پایان مسیر، نسبت به آنچه در آغاز داستان بوده است، دچار دگرگونی و تحول محسوس ببیند.

وی برای ترسیم دقیق نقشه داستان، از اعضاء خواست تا پرسش‌های کلیدی روایت را پیش از آغاز نوشتن پاسخ دهند و گفت: پرسش درباره مکان، زمان، انگیزه شخصیت، موانع مسیر و مهم‌تر از همه، پیامد کنش‌های شخصیت برای حل مسئله، از ارکان اصلی فرایند داستان‌نویسی است؛ چرا که هر اقدام شخصیت، باید تأثیر مستقیمی بر پیشروی روایت داشته باشد؛ و به پیشبرد منطقی داستان کمک کند.

این مدرس داستان‌نویسی در بخش پایانی سخنانش، ضمن معرفی منابع مطالعاتی، اعضاء را به نگاه عمیق و تخصصی تشویق کرد؛ و افزود: از هنرجویان می‌خواهم که مطالعه‌شان را از حالت تفننی خارج کرده و به مطالعه نویسنده‌وار تغییر دهند.

همچنین، تأکید ویژه‌ام بر این است که برای خلق آثار ماندگار، به سراغ گنجینه‌های غنی فرهنگ بومی، فولکلور و اسطوره‌های ایرانی بروید؛ چرا که این ریشه‌ها، بستری بکر برای آفرینش روایت‌های اصیل و متمایز هستند.