به گزارش روابط عمومی اداره کل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان آذربایجانغربی، در ابتدای این برنامه، نصرتی، مربی مسئول کانون شماره ۲ مهاباد، ضمن خوشامدگویی به کودکان و مادران، با اشاره به شکلگیری این جلسات با ابتکار و همکاری شورای خانواده کانون، بر اهمیت ایجاد فرصتهایی برای تماشای آثار مناسب و گفتوگو درباره محتوای آنها تأکید کرد.
پس از پایان اکران، نصرتی از «تمریناقدم» یکی از اعضای حاضر در جلسه، برای حضور در جمع کودکان و والدین دعوت کرد تا با طرح پرسش و گفتوگو، ابعاد مختلف انیمیشن مورد بررسی قرار گیرد.
در این بخش، تمریناقدم با معرفی شخصیتها و فضای داستان، گفتوگو را با پرسشهایی ساده از کودکان آغاز کرد و از آنان خواست برداشت خود را از شخصیتها و اتفاقات داستان بیان کنند. سپس مادران نیز وارد بحث شدند و به این ترتیب، فضایی صمیمی و دوسویه میان کودکان و بزرگسالان شکل گرفت.
دوستی، مهربانی و کمک به دیگری از نخستین مفاهیمی بود که کودکان در برداشتهای خود از انیمیشن به آن اشاره کردند؛ پاسخهایی ساده که زمینه را برای ورود به بحثهایی عمیقتر درباره روابط انسانی، همکاری و اهمیت حضور دیگران در زندگی فراهم کرد.
در ادامه این نشست، موضوع ارتباط با دیگران در جهان امروز نیز مورد توجه قرار گرفت؛ جهانی که اگرچه ابزارهای ارتباطی در آن بیش از هر زمان دیگری گسترش یافته، اما تجربه تنهایی و فاصله میان انسانها همچنان یکی از مسائل جدی زندگی معاصر است.
در این گفتوگو، دوستی، محبت و همکاری صرفاً بهعنوان مفاهیمی اخلاقی مطرح نشدند، بلکه بهعنوان بخشی از نیاز انسان به ارتباط، تعلق و داشتن دیگری در زندگی مورد بررسی قرار گرفتند.
یکی دیگر از محورهای مطرحشده، مفهوم «چگونه دیدن» بود؛ اینکه یک اتفاق یا موقعیت واحد میتواند از زاویههای مختلف معنا پیدا کند و نوع نگاه انسان تا چه اندازه بر برداشت او از جهان اثر میگذارد. از همین منظر، مفاهیمی همچون آرامش، پذیرش دیگری، همکاری و دوستی نیز مورد بحث و بررسی قرار گرفت.
آنچه این برنامه را از یک اکران ساده فراتر برد، حضور فعال کودکان و شکلگیری گفتوگویی مشترک میان آنان و بزرگسالان بود؛ گفتوگویی که از برداشتهای ساده کودکان درباره دوستی و مهربانی آغاز شد و به موضوعاتی همچون تنهایی، ارتباط انسانی و شیوه نگاهکردن به جهان رسید.
این نشست نشان داد که یک اثر هنری میتواند فراتر از سرگرمی، بهانهای برای گفتوگو درباره پرسشهای مهم زندگی باشد؛ پرسشهایی که شاید پاسخشان نه در یک سخنرانی و تحلیل یکطرفه، بلکه در گفتوگو، شنیدن دیگری و دوباره دیدن جهان از زاویهای تازه شکل بگیرد.
