به گزارش روابط عمومی اداره کل کانون پرورش فکری استان همدان، وقتی تقویم کانون به پانزدهم مهرماه می‌رسد، جاده‌های خاکی و مسیرهای دورافتاده ایران رنگ و بوی دیگری می‌گیرند. امروز ۶۰ سال از روزی که چرخ‌های کتابخانه‌های سیار کانون پرورش فکری برای نخستین بار در سال ۱۳۴۵ چرخید، می‌گذرد؛ ۶۰ سال حرکت در جاده‌ها با شعار «۶۰ سال در جاده، برای رسیدن به یک لبخند». این روز نه فقط یک مناسبت تقویمی، که پاسداشتی است برای راهی که مقصد آن، عدالت فرهنگی و رساندن نور کتاب و دانش به دورترین نقاط ایران است.
کتابخانه‌های سیار کانون، پلی میان کودکان روستایی، عشایر و محله‌های کم‌برخوردار با دنیای قصه‌ها هستند. در تمام این ۶۰ سال، هر جا که فاصله و دشواری دسترسی، راه را بر کتاب بسته است، این مربیان عاشق بوده‌اند که با حضور منظم و صبورانه‌شان، اعتماد و امید را به دل کودکان هدیه داده‌اند.
امسال هم‌زمان با هفته ملی کودک، مربیان «کتاب‌رسان» کانون در سراسر استان همدان، بار دیگر نشان دادند که برای آن‌ها، هیچ کودکی دور نیست. در ادامه، گوشه‌ای از تلاش‌های این جهادگران عرصه فرهنگ را در این روز خجسته مرور می‌کنیم:
محسن کریمی؛ مربی شاعر و دلسوز کتابخانه سیار ملایر
محسن کریمی، مربی کتابخانه سیار روستایی ملایر، کسی است که گویی جاده‌ها را با شعر و ترانه فرش می‌کند. او در روز پانزدهم مهرماه، با حضور در روستای «محمودآباد» ملایر، حال و هوای هفته ملی کودک را به دل مدرسه این روستا برد. کریمی با ذوقی سرشار به معرفی شخصیت «مهدی آذریزدی» پرداخت و کودکان را با دنیای تخیل و آفرینش‌های ادبی آشنا کرد. پس از یک مسابقه هیجان‌انگیز اطلاعات عمومی که با اهدای جوایز همراه بود، او بچه‌ها را به حیاط مدرسه برد و با یک بازی دسته جمعی «توپ‌بازی»، پایانی شیرین برای این روز رقم زد.
علی حمزه هویدا؛ مربی جهادی و همیشه پای کار
علی حمزه هویدا، مربی کتابخانه سیار شهری، به «خستگی‌ناپذیری» شهره است. او که دلش برای لبخند بچه‌ها می‌تپد، امروز در پانزدهم مهرماه، روز پرکاری را پشت سر گذاشت. او ابتدا در مدرسه دخترانه «حیات» کوی قاسم‌آباد، میان ۵۰۰ دانش‌آموز حاضر شد و با برگزاری نقاشی همگانی و بازی‌های گروهی، شور و نشاط را به مدرسه آورد. او سپس به مدرسه «وحدت» در رباط شورین رفت و برای ۱۵۰ دانش‌آموز، علاوه بر قصه‌گویی، تاریخچه کتاب‌رسانی و خدمات کانون را روایت کرد تا بذر آگاهی در ذهن آنان کاشته شود.
احمد عسگری؛ خاطره‌سازِ جاده‌های فامنین
احمد عسگری، مربی سیار روستایی فامنین از آن مربیان خلاق، با تجربه و هنرمند است که سال‌ها جاده‌ها را با ترانه‌های کودکانه هم‌قدم شده است. او برای کودکانی که آمدنش را انتظار می‌کشند، همواره توشه‌ای از قصه و بازی دارد. عسگری در پانزدهم مهرماه به روستای «کله‌سر» سفر کرد و با استفاده از فرفره‌های رنگی، بازی و سرگرمی، روزی به‌یادماندنی برای بچه‌ها ساخت و با قصه‌گویی و معرفی وقایع، هفته ملی کودک را در این روستا به شکلی باشکوه آغاز کرد.
وحید عبدالهی؛ کارگردانِ لبخند با چترِ رنگی
وحید عبدالهی، مربی خوش‌ذوقی است که بچه‌ها او را با چتر رنگی‌اش می‌شناسند؛ چتری که هر جا باز می‌شود، نویدِ یک نمایش بامزه و قصه‌ای پرشور است. عبدالهی با ترکیب قصه و نمایش‌های خلاقانه، کتاب‌ها را برای بچه‌ها جان‌بخشی می‌کند. او امروز در مدرسه علامه حاضر شد و با ایفای نقش دوست‌داشتنی «موش‌موشک»، چنان لحظات خاطره‌انگیز و شادی برای بچه‌ها ساخت که لبخند، مهمان همیشگی لبانشان شد. او نشان داد که گاهی برای معرفی یک کتاب خوب، باید هم‌بازی کودکان شد.
هادی لایقی؛ صدایِ زنگِ دانایی در نهاوند
هادی لایقی مربی مرکز سیار روستایی نهاوند، دیگر مربی هنرمند و پرتلاش کانون همدان است که روستا به روستا در گرما و سرمای فصلهای سال به دل جاده می‌زند تا خودش را به بچه‌ها برساند و امروز در مدرسه روستای «زارمین علیا» حضور یافت تا زنگ شصتمین سال فعالیت کتابخانه‌های سیار را به صدا درآورد. او که نگاهی خلاقانه به امر آموزش دارد، برای دانش‌آموزان از پیشینه درخشان این مراکز و تأثیر آن‌ها در ترویج کتاب‌خوانی گفت. زیر سایه حضور او، دانش‌آموزانِ این روستا با اجرای نمایش خلاق، قصه‌گویی و بازی، جشنی کوچک اما پرشور برپا کردند. هدف لایقی، از این برنامه چیزی جز تقویت خلاقیت و ترویج نشاط اجتماعی در مناطق کم‌برخوردار نبود.
بهزاد عسگری؛ احیاگر هنر نقالی در دل روستهای بهار
بهزاد عسگری، دیگر مربی خلاق و هنرمند کتابخانه سیار روستایی کانون همدان در شهرستان بهار است. او که گنجینه‌ای از قصه‌های کهن ایرانی در سینه دارد، با استفاده از هنر فاخر «نقالی» و قصه‌گویی‌های جذاب کودکانه، همه کودکان را مسحور کلام و نقالی خود می‌کند. عسگری با اجرای نمایش‌های روایی و قصه‌های حماسی، کلاس‌های سیار را به صحنه‌ای از یادگیری و لذت تبدیل می‌کند و با هر اجرا، خاطره‌ای ماندگار و ریشه‌دار در ذهن دانش‌آموزان روستایی حک می‌کند.
در قلب این خدمات فرهنگی، هنری، ادبی و ...کانون همیشه مربیان کتابخانه‌های سیار حضور داشته‌اند؛ انسان‌هایی که دشواری راه را به جان می‌خرند تا ثابت کنند «عدالت فرهنگی» یعنی هر کودک، در هر کجای این سرزمین، حق دارد بخواند، بیندیشد و توانایی‌های خود را بشناسد. این دیدارها، تنها دیداری برای امانت دادن کتاب نیست؛ مجالی است برای شنیدن صدای کودکان، برای قصه‌گویی، برای ثبت خاطرات و برای اینکه به کودکی در دورترین نقطه ایران بگوییم: «تو و پرسش‌هایت برای ما جدی هستی»
