به گزارش روابط عمومی ادارهکل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان آذربایجانغربی، میلاد چاوشی که از اعضای قدیمی کانون بوده و فعالیت خود را در مرکز شماره ۳ آغاز کرده است، در بازدید دوباره از فضای کانون، از خاطرات و تجربههای دوران عضویتش گفت؛ تجربههایی که به گفته او، تأثیر ماندگاری بر زندگی شخصی و مسیر رشدش داشتهاند.
از آخرین حضورتان در کانون سالهای زیادی گذشته است. بازگشت دوباره به این فضا چه حسی برایتان داشت؟
حدود ۲۳ تا ۲۴ سال از آن روزها گذشته و بازگشت دوباره به کانون برایم اتفاقی و در عین حال بسیار خوشحالکننده بود. حتی در مسیر ورود به ساختمان و هنگام عبور از راهرو، دیدن تصاویری که روی دیوارها نصب شده بود، مرا کاملاً به فضای همان سالها و دوران کودکیام برد.
چیزی که همیشه درباره کانون میگویم این است که نخستین جوانههای خلاقیتی که در وجودمان بود، در این مجموعه فرصت شکوفا شدن پیدا کرد. تجربه برنامههای مختلف کتابخانه و فعالیت هایی که مربیان برگزار میکردند، برای ما بسیار ارزشمند و لذتبخش بود.
کانون چه چیزی به شما آموخت که هنوز هم اثر آن را در زندگیتان احساس میکنید؟
به نظرم کانون علاوه بر فعالیتهای آموزشی و فرهنگی، به ما یک شیوه ارتباطی یاد داد. مربیان با ما اصول و چارچوبهایی در برخورد و ارتباط داشتند که باعث میشد تعامل با دیگران را بهتر یاد بگیریم.
فضای کانون با آنچه در مدرسه تجربه میکردیم تفاوت داشت. در آن سالها، ارتباط معلم و دانشآموز در بسیاری از محیطهای آموزشی رسمیتر بود، اما در کانون فضا صمیمیتر بود؛ هم در ارتباط با مربیان و هم میان خود بچهها. این تعامل و صمیمیت به ما کمک کرد ارتباط برقرار کردن، کنار هم بودن و پذیرفتن تفاوتهای یکدیگر را یاد بگیریم.
از شیرینترین خاطرات دوران عضویت تان در کانون چه چیزی را به یاد دارید؟
برای من تقریباً همه روزهای کانون شیرین بود. حتی لحظهای که از خانه بیرون میآمدم و با تاکسی به سمت کانون حرکت میکردم، برایم لذتبخش بود؛ چون میدانستم قرار است به جایی بروم که دوستش دارم.
این حس خوب فقط به زمان حضور در مرکز محدود نمیشد؛ از همان لحظهای که با شوق به سمت کانون راه میافتادم، تجربهای شیرین برایم آغاز میشد.
به نظر شما مهمترین وجه تمایز کانون با دیگر مجموعههایی که برای کودکان و نوجوانان فعالیت میکنند، چیست؟
یکی از مهمترین ویژگیهای کانون، رایگان بودن خدمات آن در کنار کیفیت بالای برنامههاست. این موضوع بسیار ارزشمند است؛ چون رایگان بودن خدمات به معنای پایین بودن کیفیت نیست.
در کانون، کودکان از اقشار مختلف جامعه امکان حضور و استفاده از برنامهها را داشتند. شما نمیتوانستید میان کودکان بر اساس وضعیت اقتصادی خانوادهها یشان تفاوتی قائل شوید؛ همه میتوانستند در کنار هم از امکانات و فعالیتها بهره ببرند.
این کنار هم بودن، خودش یک فرصت یادگیری بود. هر فردی ویژگیها، تواناییها و حتی نقاط ضعف و قوت خودش را دارد؛ اما وقتی بچهها در کنار یکدیگر قرار میگرفتند و مربیان دلسوز و علاقهمند نیز آنها را همراهی میکردند، فضایی برای تعامل، رشد و یادگیری متقابل شکل میگرفت.
جالب است که همسرتان هم از اعضای قدیمی کانون بودهاند. این وجه اشتراک چه تأثیری در رابطه شما داشته است؟
بله، همسرم هم از اعضای کانون بودهاند و علاقه بیشتری به فعالیتهای ادبی داشتهاند. بعدها که متوجه شدیم هر دو تجربه حضور در کانون را داشتهایم، این موضوع برایمان به یک نقطه اشتراک بسیار قوی و دوستداشتنی تبدیل شد.
به نظرم این اشتراک، ارتباط میان ما را هم عمیقتر کرده است؛ چون هر دو بخشی از خاطرات و تجربههای مشترکی داریم که از یک فضای فرهنگی و تربیتی شکل گرفتهاند و تأثیر مثبتی بر زندگیمان داشتهاند.
اگر بخواهید کانون را در یک جمله توصیف کنید، چه میگویید؟
برای من کانون آغاز خوشبختی بود؛ جایی که در کنار تجربههای شیرین کودکی، یادگیری، خلاقیت و ارتباط با دیگران را تجربه کردم.
امیدوارم در آینده فرزندانم هم فرصت حضور در چنین فضایی را داشته باشند و بتوانند از تجربههایی بهرهمند شوند که من سالها پیش در کانون به دست آوردم.