به گزارش روابط عمومی اداره کل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان چهارمحال و بختیاری، در دنیای هنر، مرز میان مهارتهای آموختهشده و خلاقیتهای درونی، جایی است که هنرمندان بزرگ متولد میشوند. «پویا ربیعی» هنرمند صاحب سبک در حوزهی اوریگامی و مینیاتور، در گفتگویی صریح با روابط عمومی کانون استان از مسیر استقلال هنری خود، چالشهای فقدان حمایتهای ساختاری و ضرورت حفظ هویت فردی در برابر نهادهای آموزشی سخن گفت. او معتقد است که سبک هنری، ثمرهی ایدهپردازی شخصی است، نه خروجیِ کانونهای آموزشی. وی روز سهشنبه ۱۰ شهریور ۱۴۰۵، در اظهاراتی تازه، چالشهای ساختاری و نقش نهادهای آموزشی را مورد واکاوی قرار داد.
ابتدا از مسیر شکلگیری سبک هنری خود بگویید. منبع اصلی الهام و آموزش شما کجاست؟
- سبک هنری من، چه در اوریگامی و چه در مینیاتور، ریشهای کاملاً در خلاقیت و ایدهپردازی فردی دارد. من هیچکدام از این مهارتها را در قالب ساختار آموزشگاهی یا کانونهای هنری نیاموختهام؛ بلکه مسیر یادگیری من، مسیری کاملاً مستقل، شخصی و خودآموز بوده است و در این میان مربیان و اساتید کانون در جهتدهی به این سبک منحصربهفرد به من کمک کردهاند.
لحظهی اعلام نام شما، چه معنای تازهای برای مفهوم «هنر» در زندگی شما داشت؟
- شنیدن نامم، و اینکه آثارم در پارک علم و فنآوری پذیرفته شد، حسی از افتخار محض بود؛ اما نه افتخار به یک مقام، بلکه افتخار به تلاشی که در مسیر استقلال و بدون اتکا به نهادهای خاص به ثمر نشسته است. این لحظه برای من معنای هنر را عمیقتر کرد؛ هنر یعنی مسیری که فرد با تکیه بر توانمندیهای درونی خود میسازد.
درباره رابطه شما با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان چه میتوان گفت؟ آیا کانون نقش مؤثری در تکامل سبک شما داشته است؟
- آشنایی من با کانون از نمایشگاه شهرکرد آغاز شد. کانون میتواند بستری برای عرضه و آموزش استعدادهای اولیه و جهتدهی مثبت به مسیر تحول باشد. برای هنرمندی که سبک خود را یافته است، کانون نقش مستقیمی در یادگیری این سبک به آیندگان و نحوهی صحیح عرضهی آن دارد. اولین حسی که داشتم، این بود که کانون میتواند بستری برای عرضه و آموزشِ هنرهای من به دیگران هم باشد.
بزرگترین چالشهایی که در این مسیر مستقل با آنها مواجه بودهاید چه بوده است؟
- چالش اصلی، کمبود امکانات و فقدان حمایتهای ساختاری است. من برای حفظ اصالت خود، همواره با خلاقیت شخصی پیش رفتهام. در واقع، همین استقلال و نیاز به خوداتکایی، انگیزهی اصلی من برای ادامه دادن بوده است.
در عصر تکنولوژی و تغییرات سریع، چگونه بر حفظ اصالت هنر خود تمرکز میکنید؟
- حفظ اصالت در دنیای امروز، نیازمند تلاش مستمر فردی است. شعار من این است: «یا تغییر کن و یاد بگیر، یا یاد بگیر و تغییر کن». این یعنی انطباق با روزگار از طریق خودآموزی و پیگیری شخصی، فارغ از وابستگی به هر نهاد خاص
توصیه نهایی شما به نسل جوان و هنرمندان آینده چیست؟
- به نوجوانان میگویم: مسیر یادگیری خودتان را پیدا کنید و به آن وفادار بمانید. از امکانات موجود بهره ببرید، اما هرگز اجازه ندهید هویت هنری شما توسط هیچ نهادی تعریف شود. خلاقیت شخصی، اصیلترین سرمایه شماست. هدف من نیز، تأثیرگذاری در سطح جهانی و ارتقای سبکهای اوریگامی و مینیاتور به سطحی جدید است تا ثابت کنم خلاقیت فردی و هدایت صحیح، قدرتمندترین موتور پیشران هنر است.
