به گزارش ادارهکل روابط عمومی و امور بینالملل کانون، مریم اسلامی در این نشست که در مجتمع فرهنگی هنری شهید آیتالله مدنی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، همدان برگزار شد، ضمن تشریح مسیر شکلگیری نگاه شاعرانه خود، نیشابور را خاستگاه اصلی پیوندش با دنیای شعر و ادبیات دانست و گفت: من در سرزمینی متولد شدم که خاک آن با شعر عجین است. حضور اسطورههای شعر ایران، عطار و خیام در این شهر، تنها یک واقعیت تاریخی نیست، بلکه بخشی از زیستبوم ماست. در چنین بستری، شعر نه هنری دور از دسترس، بلکه جزیی از متن زندگی مردم است.
نقش سنتهای خانوادگی در پرورش ذوق ادبی
وی با اشاره به نقش سنتهای خانوادگی در پرورش ذوق ادبی خود افزود: در دورهمیهای شبانه خانوادگی ما، سنت چهاربیتیخوانی جایگاه ویژهای داشت. تکرار این آیین در دوران کودکی، ناخودآگاه مرا با موسیقی کلمات و وزن شعر آشنا کرد. در واقع، پیش از آنکه علم عروض را بیاموزم، وزن شعر را با جان و گوش خود درک کرده بودم.
اسلامی در بخش دیگری از سخنان خود به چالشهای نسل نوجوان در عصر فناوری پرداخت و گفت: امروزه نوجوانان ما در یک مسابقه بزرگ گرفتار شدهاند؛ مسابقهای که از سوی رسانهها، برنامکها و فضای مجازی طراحی شده و فرصت هرگونه تأمل را از آنها ربوده است.
وی با بیان اینکه در شرایطی که همه چیز روی دور تند قرار دارد و این وضعیت، انسان را از درنگ کردن و نگاه کردن به عمق پدیدهها دور میکند، تصریح کرد: در چنین شرایطی، شعر تنها پناهگاهی است که مخاطب را به ایستادن، اندیشیدن و نگاه عمیقتر به جهان پیرامون فرا میخواند.
این شاعر کودک و نوجوان با تأکید بر مسئولیت هنرمندان در حوزه ادبیات کودک و نوجوان اضافه کرد: هنرمندی که برای کودک یا نوجوان دست به قلم میبرد، رسالت سنگینی بر دوش دارد. شرط نخست برای برقراری ارتباط با مخاطب، شناخت عمیق سلیقه، نیازها و دغدغههای این نسل است. تا زمانی که شاعر نتواند به جهان ذهنی نوجوان نزدیک شود و از زاویه دید او به جهان نگاه کند، اثرش هرگز به جان مخاطب نمینشیند.
دنیا را از دریچه چشم نوجوانان ببینیم
وی ادامه داد: ما باید بتوانیم دنیا را از دریچه چشم نوجوانان ببینیم؛ تنها در این صورت است که میتوانیم آثاری ماندگار و اثرگذار خلق کنیم.
معاون آفرینشهای ادبی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در پایان با اشاره به مسیر مستمر یادگیری در شاعری گفت: اگرچه شاید بتوان گفت شاعری با نخستین ابیاتی که روی کاغذ میآید آغاز میشود، اما این مسیر هیچگاه به پایان نمیرسد. در تمام سالهای فعالیتم دریافتهام که هر روز نسبت به روز قبل، درکی تازهتر و عمیقتر از جهان شعر پیدا میکنم. گویی هر روز این مسیر، کشف لایهای پنهان از واقعیت است که پیشتر از درک آن عاجز بودهام. شاعری، ایستادن در متن جاری خلقت و هر روز نو شدن است.
در پایان این نشست مریم اسلامی و مریم علایی شاعر، ضمن شنیدن شعرها و داستانکهای اعضا، به نقد و بررسی آثار پرداختند و حاضران نیز دیدگاهها و نظرهای خود را درباره آثار ارائه کردند.
