به گزارش روابط عمومی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان اصفهان، این محفل ادبی با حضور شاعران نوجوان و بزرگسال، کارشناسان ارزیابی عملکرد، ادبی، هنری و مربیان کانون برگزار شد؛ محفلی که در آن شعر، خاطره و ادبیات پایداری بهانه‌ای شد برای بازخوانی روزهایی که کودکان این سرزمین، پیش از آن‌که فرصت تجربه کامل کودکی را پیدا کنند، با مفهوم جنگ، مقاومت، ایثار، شهادت، فراق و داغ عزیزان روبه‌رو شدند.
دفاع مقدس را نمی‌توان تنها در قاب یک جنگ هشت‌ساله روایت کرد؛ این دوران، بخشی از حافظه تاریخی و فرهنگی ایران است که مفاهیمی چون ایثار، مقاومت، همدلی، وطن‌دوستی و انسانیت را در خود جای داده است. در این میان، روایت کودکان جنگ جایگاهی ویژه دارد؛ کودکانی که اگرچه در میدان نبرد حضور نداشتند، اما آثار جنگ بر زندگی و خاطرات آنان سایه انداخت و بخشی از تاریخ پایداری این سرزمین را با نگاه و احساس کودکانه خود تجربه کردند.
در این برنامه، سرهنگ پاسدار حسن ترکی، مسئول معاونت هنری و سینمایی اداره‌کل حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و مقاومت استان اصفهان، با روایت خاطرات یکی از شهدا، فضای محفل را به عطر یاد و نام شهیدان آمیخت؛ روایتی که با تأثیر عاطفی حاضران همراه شد و نشان داد خاطره، هنگامی که با هنر و ادبیات پیوند می‌خورد، می‌تواند پلی میان نسل‌ها ایجاد کند.
همچنین محمد خادم، دبیر کانون تخصصی شعر و ادب استان قدس رضوی و محمدرضا سقا دولتی، دبیر کانون تخصصی استان قدس رضوی در اصفهان، ضمن قرائت سروده‌های خود، از خاطرات دوستان شهیدشان گفتند و با زبان شعر و خاطره، بخشی از روایت انسانی دفاع مقدس را بازگو کردند.
شاعران نوجوان و بزرگسال نیز در این عصر شعر، سروده‌های خود را با موضوع‌هایی همچون کودکان میناب، جنگ و رهبر شهید برای حاضران خواندند؛ کودکانی که همچون کودکان خرمشهر و آبادان، تلخی آوارگی، جدایی و از دست دادن عزیزان را تجربه کردند و امروز، بازخوانی آن خاطرات، بخشی از رسالت ادبیات پایداری برای انتقال تجربه تاریخی به نسل‌های آینده است.
در این محفل، خانم‌ها زاغیان، مسئول ادبیات و تاریخ اداره‌کل حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و سیف‌الدینی، مسئول فرهنگی حفظ آثار، نادیا احمدی، کارشناس ادبی کانون، آقای معتمدی، نویسنده و پژوهشگر و مدیر دفتر ادبیات پایداری حوزه هنری نیز حضور داشتند.
عنوان «شقایق‌ها هم کودک بودند» خود، استعاره‌ای شاعرانه از نسلی است که کودکی‌اش با صدای جنگ درآمیخت؛ نسلی که بسیاری از آنان، زودتر از موعد بزرگ شدند و خاطراتشان امروز به بخشی از حافظه جمعی ایران تبدیل شده است.
این عصر شعر نشان داد که ادبیات، تنها بازگوکننده گذشته نیست؛ بلکه می‌تواند حافظ خاطره‌ها و زبان گفت‌وگوی نسل امروز با دیروز باشد. شعر در چنین محافلی، از واژه فراتر می‌رود و به بستری برای حفظ روایت انسان‌هایی تبدیل می‌شود که در سال‌های دفاع مقدس، سهمی از کودکی خود را در راه وطن و ایستادگی از دست دادند؛ کودکانی که شاید شقایق‌ها، بهترین تصویر برای یادآوری مظلومیت و شکوه آنان باشند.