به گزارش اداره‌کل روابط‌عمومی و امور بین‌الملل کانون، این رویداد با نام «آسِنِک»(در گویش محلی شهمیرزادی به معنای قصه) در مرکز فرهنگی هنری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان این شهر برگزار شد تا فراتر از یک نشست ساده، پیوندی میان نسل‌ها برقرار و از میراث معنوی مردمان ساکن در این منطقه پاسداری کند.

این دورهمی با محوریت قصه و زبان محلی و با حضور کودکان، نوجوانان و مادران و مادربزرگ‌ها برگزار شد.

در ابتدای این نشست با کودکان حاضر در رابطه با گویش شهمیرزادی گفت‌وگو شد و در ادامه فاطمه سلمانی از قصه‌گویان بومی با  لهجه‌ی شیرین محلی، قصه‌ی «هاله کلاکیچی» (خاله کلاغ‌زاغی) را بیان کرد.

حضور پیشکسوتانی چون «نادر کامجوی» از همکاران بازنشسته کانون پرورش فکری استان سمنان، در کنار نسل امروز فرصتی شد تا گنجینه‌ی شفاهی گذشتگان به  نسل نو منتقل شود.

گویش شهمیرزادی به مازندرانی شامِرزایی) گویشی از زبان مازندرانی و زیرمجموعه زبان‌های کاسپین است که در نواحی شمالی استان سمنان به ویژه بخش شهمیرزاد در شهرستان مهدیشهر استان سمنان گویش می‌شود.

از آن‌جایی که زبان مادری به‌عنوان بخشی از هویت فرهنگی هر قوم و منطقه، این روزها در بسیاری از مناطق کشور با خطر فراموشی روبه‌روست؛ موضوعی که کارشناسان فرهنگی نسبت به آن هشدار می‌دهند و بر ضرورت آموزش و انتقال آن به نسل‌های جدید تأکید دارند؛ ‌بنابر این کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان همواره تلاش می‌کند از ظرفیت‌های خود و فعالیت‌های فرهنگی‌اش برای زنده نگه داشتن زبان، گویش و فرهنگ نسل امروز بهره‌برداری و آن را به نسل بعد منتقل کند.

یکی از بخش‌های این برنامه، خلق «درخت قصه‌ی آرزوها» بود؛ درختی که ریشه در خاک فرهنگ داشت و شاخه‌هایش با دست‌نوشته‌های کودکان برای سربلندی ایران عزیز و آرزوهای آنان برای آینده کشور تزیین شد.

 مشارکت مادران در کنار فرزندان برای آراستن این درخت، نمادی عینی از انتقال ارزش‌های خانواده‌محور و تقویت هویت ملی و محلی بود.

سمانه شجاعی، مربی مسئول مرکز شهمیرزاد، با تاکید بر فلسفه این برنامه گفت که «آسِنِک» تلاشی است برای زنده نگه‌داشتن تخیل در بستر فرهنگ بومی؛ چرا که پیوند آرزوهای کودکی و نوجوانی با ریشه‌های کهن، ضامن بقای اصالت یک سرزمین است.

 در پایان این دورهمی فرهنگی، ضمن تجلیل از برگزیدگان کتاب‌خوانی و نویسندگی این مرکز از اعضا خواسته شد برای دورهمی بعدی قصه‌های بومی،‌محلی را گردآوری و سعی کنند با گویش محلی آن را روایت کنند.