به گزارش روابط عمومی اداره‌کل کانون استان اصفهان، موسیقی برای کودک، تنها یک ریتم ساده نیست؛ سرود، زبانِ بی‌واژه‌ی احساساتی است که پیش از درک مفاهیم، در قلب کودک ریشه می‌دواند. با این نگاه، کانون زیار در نشست تخصصی اخیر خود، تجربه‌ای متفاوت را رقم زد؛ تجربه‌ای که در آن «آموزش»، با «احساس» گره خورد.
این نشست با تبیین ضرورت آموزش صحیح سرود در دوران حساس پیش‌دبستانی آغاز شد. مربیان در این کارگاه، تنها دانش‌آموز نبودند، بلکه با گشودن کوله‌بار تجربه‌های خود، از چالش‌ها و فراز و نشیب‌های مسیر گفتند. از تمرینات «هامینگ» (زمزمه‌های زیرلب) برای هماهنگی ارتعاش صداها تا غوطه‌ور شدن در دنیای ریتم و ملودی، همگی مقدمه‌ای بود برای درک این حقیقت که یک سرود مناسب برای کودکان ۴ تا ۶ سال، باید چیزی بیش از کلمات، یک «تجربه‌ی زیسته» باشد.
شکستن دیوارهای بزرگسالی؛ بازگشت به کودک درون در میانه‌ی این کارگاه، لحظه‌ای جادویی رخ داد؛ دیوارهای جدی و کالبدِ خشکِ دنیای بزرگسالی فرو ریخت و مربیان، در هیاهویِ موجود، دوباره به کودکِ بی‌پروا و رها خود پیوستند. در آن لحظه، کلاس از یک فضای آموزشی، به بستری برای کشف و شوق تبدیل شد.
با استفاده از «کارت‌های تصویری»، مربیان به دنیای «سرود بچه‌های رنگین‌کمان» سفر کردند. آن‌ها میان ابرها قدم زدند و از ارزش والای «دوستی» و «با هم بودن» سخن گفتند. در این میان، هر رنگ، نمادی از نبض طبیعت شد؛ از آبیِ آسمان و سرخِ لاله تا سبزِ جوانه و زردِ خورشید.
مربیانی که حالا با ذوقی وصف‌ناپذیر، تصاویر را به آواز پیوند می‌زدند، با هم‌سراییِ دل‌نشین خود، فضا را از هیجان لبریز کردند:

«وقتی که با هم باشیم، دنیا قشنگه... دنیای ما بچه‌ها، رنگ و وارنگه...»
فرود در سرزمینِ امنِ آواها اگرچه زمان با بی‌رحمی، این خلسه‌ی شیرین را به پایان رساند و مربیان دوباره به کالبد بزرگسالی بازگشتند، اما لبخندهای رضایت و چشمانِ براقِ آن‌ها، گویای تاثیر عمیق این یک ساعت پرواز بود.
این کارگاه، فراتر از یک نشست آموزشی، پیامی روشن داشت: برای تربیت نسلی خلاق، ابتدا باید خود را با دنیای آن‌ها هم‌نوا کرد. ما در این سفر، با هم آموختیم که در آسمانِ خیال اوج بگیریم و در سرزمینِ امنِ آواها فرود بیاییم؛ چرا که حق با کودکان است: «وقتی که با هم باشیم، دنیا واقعاً قشنگ‌تر است.»