به گزارش ادارهکل روابط عمومی و امور بینالملل کانون، ملیحه مقیمی اسفندآبادی، نویسنده و کارگردان نمایش «این همه تلق و ملق»، درباره شکلگیری این اثر گفت: موضوع اصلی نمایش برای من خود بچههای دارای کمتوانی ذهنی هستند. این نمایش در قالب تئاتر فراگیر (کودکان و نوجوانان با نیازهای ویژه) تولید شده و بازیگران آن همین بچهها هستند؛ کودکانی که هر روز ثابت میکنند محدودیت، پایان رؤیا نیست.
وی درباره انتخاب کتاب «این همه تلق و ملق» به عنوان منبع اقتباس افزود: از قبل با این کتاب کانون آشنا بودم. سادگی کتاب و بازی آن با آواها را خیلی دوست داشتم. از آنجا که بچههای کمتوان ذهنی دیرتر یاد میگیرند و تخیل برایشان دشوارتر است، این ویژگیها برای کار با آنها مناسب بود. کتاب را با بچهها تمرین کردیم و آن را به نمایشنامه تبدیل کردم. در نسخه نمایشی، آشپز را به جای یک شخصیت حیوانی، انسان در نظر گرفتم، بخشهای حاشیهای داستان را حذف کردم، شخصیت دستیار آشپز را اضافه کردم و دیالوگها را کوتاهتر نوشتم تا اجرای آن برای بچهها امکانپذیر باشد. از ساده شروع کردهایم تا بعدها بتوانیم نمایشنامههای دشوارتر را هم اجرا کنیم.
مقیمی اسفندآبادی درباره پیام اصلی نمایش اظهار کرد: مهمترین دلیل انتخاب این قصه، توجه کردن به دیگران است؛ اینکه ببینیم چرا کسی غر میزند و قبل از قضاوت، به او توجه کنیم. بچههای من هم همینطور هستند و این نمایش به مخاطب یادآوری میکند که افراد با ویژگیهای خاص، بیش از دیگران به دیدهشدن و توجه نیاز دارند. هر کدام از ما در این مسیر مسئولیتی داریم. من توانستم با این بچهها تئاتر کار کنم تا به آرزوهایشان نزدیک شوند، تماشاگر با حضورش به تحقق این آرزو کمک میکند و رسانه هم اگر بیشتر به این بچهها بپردازد، رسالتش را انجام داده است. همه ما باید صدای آنها باشیم.
وی با اشاره به تجربههای پیشین خود در تئاتر فراگیر (کودکان و نوجوانان دارای نیازهای ویژه) گفت: دو سال پیش نیز با نوجوانان طیف اوتیسم نمایشی را در کانون پرورش فکری اجرا کردیم. از مدیریت کانون بسیار تشکر میکنم که این فرصت را فراهم کرد تا بتوانیم اجرا داشته باشیم و دیده شویم. البته این اجراها معمولاً محدود هستند؛ هم به دلیل شرایط بچهها و هم به این دلیل که باید دید مخاطبان تا چه اندازه برای تماشای این آثار استقبال میکنند.
این کارگردان درباره بازخورد مخاطبان نیز گفت: اجرای نمایش تازه آغاز شده و معمولاً خودم سراغ مخاطبان نمیروم، اما بسیاری از تماشاگران بعد از اجرا میآمدند و میگفتند این نمایش از بعضی اجراهای حرفهای هم برایشان جذابتر بوده است. این برای من بسیار ارزشمند است، چون نشان میدهد این بچهها میتوانند حتی فراتر از تصور مخاطب ظاهر شوند.
وی درباره نقش کانون پرورش فکری در توسعه تئاتر فراگیر بیان کرد: به نظرم کانون باید نگاه ویژهتری به این نمایشها داشته باشد و آنها را مانند سایر اجراها نبیند. پیدا کردن تماشاگر برای این آثار کار آسانی نیست، اما خوشبختانه در این تجربه کمتر با نگاه ترحمآمیز روبهرو شدیم، چون بچهها توانایی خودشان را ثابت کردهاند. امروز مهمترین ابزار، رسانه و فضای مجازی است و فکر میکنم کانون باید نمایشهای فراگیر را در این فضا پررنگتر معرفی کند.
مقیمیاسفندآبادی درباره امکان اجرای این نمایش در شهرهای دیگر نیز گفت: این موضوع به دلیل وابستگی بچهها به خانوادههایشان بسیار دشوار است. اگر قرار باشد در شهر دیگری اجرا داشته باشیم، خانوادهها هم باید همراه باشند. ضمن اینکه تولید چنین نمایشی زمان زیادی میخواهد و مانند یک نمایش معمولی نیست که طی دو یا سه ماه آماده شود. این بچهها به تمرین مستمر و حضور مربیان متخصص در کنار خود نیاز دارند.
وی درباره عناصر اجرایی نمایش افزود: موسیقی زنده، طراحی صحنه و نور به انتقال فضای نمایش کمک میکنند، اما مهمتر از همه بازی خود بچههاست که اجازه نمیدهد تماشاگر از آنها چشم بردارد. نمایش مشارکتی است و مخاطب بهطور مستقیم وارد جریان اجرا میشود، با شخصیتها گفتوگو میکند، آش میخرد و کنار درختها مینشیند. همین مشارکت، هم برای کودک و هم برای خانواده جذاب است.
این نویسنده و کارگردان در پاسخ به اینکه اگر بخواهد در یک جمله مخاطبان را به دیدن نمایش دعوت کند، گفت: اگر میخواهید بدانید خاص بودن یعنی چه، به تماشای «این همه تلق و ملق» بیایید؛ چون بازیگران این نمایش ثابت میکنند که محدودیت، پایان یک رؤیا نیست.
وی در پایان از همه عوامل اجرایی نمایش قدردانی کرد و گفت: بسیاری از دوستان و همکارانم، از طراح صحنه و لباس گرفته تا آهنگساز، روابط عمومی و حتی مجموعهای که محل تمرین را در اختیار ما گذاشت، بدون هیچ چشمداشتی کنار این کار بودند و همین همدلی باعث شد گروه شکل بگیرد. همچنین از کانون پرورش فکری سپاسگزارم که این فرصت را فراهم کرد تا بتوانیم در یک فضای حرفهای اجرا داشته باشیم. تنها عاملی که میتواند باعث ادامه اجرای نمایش بیش از یک هفته یا ۱۰ روز شود، حضور تماشاگران است. اگر استقبال مخاطبان بیشتر باشد، امکان تمدید اجرا نیز فراهم خواهد شد و از رسانهها میخواهم در معرفی این آثار کنار ما باشند.
