به گزارش اداره‌کل روابط عمومی و امور بین‌الملل کانون، حامد علامتی روز یک‌شنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۵ در نشست مدیران ارشد کانون در سالن کنفرانس مرکز آفرینش‌های فرهنگی هنری، با اشاره به ضرورت توجه مستمر مدیران به مخاطبان اصلی کانون اظهار داشت: در میان حجم کارهای مدیریتی، بخشنامه‌ها و مسئولیت‌های اداری نباید فراموش کنیم که مخاطب اصلی ما کودک و نوجوان است و نتیجه فعالیت همه بخش‌های کانون باید در نهایت به رشد آنان کمک کند.
وی افزود: این نگاه تنها مربوط به معاونت فرهنگی نیست و همه بخش‌های کانون باید بدانند فعالیت‌شان چگونه به مأموریت اصلی این مجموعه و رشد کودک و نوجوان منتهی می‌شود.
علامتی با اشاره به ویژگی‌هایی مانند پرسشگری، تحرک و کنجکاوی کودکان گفت: گاهی رفتار طبیعی کودک به دلیل محدودیت زمانی و مکانی یا پایین بودن ظرفیت تحمل بزرگسالان، مشکل تلقی می‌شود؛ در حالی که کودک می‌خواهد بپرسد، تجربه کند، لمس کند، به هم بریزد، دوباره بسازد و از این مسیر یاد بگیرد.
میدان تجربه و قدرت تحمل مربی، دو عنصر مهم تربیت
مدیرعامل کانون با طرح این پرسش که مراکز کانون تا چه اندازه برای کودکان «میدان تجربه» فراهم کرده‌اند، بیان کرد: باید ببینیم مراکز ما در استان‌ها، شهرستان‌ها و مناطق مختلف تا چه اندازه فرصت انتخاب، بازی، ساختن و حتی اشتباه کردن و دوباره آغاز کردن را در اختیار کودکان قرار می‌دهند.
وی افزود: تربیت مترقی کودک و نوجوان به دو موضوع بستگی دارد؛ نخست میدان تجربه‌ای که برای او فراهم می‌کنیم و دوم قدرت تحمل مربی. مربی باید بتواند پرسشگری، جنب‌وجوش و رفتارهای متفاوت کودک را تحمل و مدیریت کند و به جای محدود کردن او، امکان تجربه و رشد را فراهم سازد.
علامتی با تأکید بر اهمیت استقلال و حق انتخاب کودک اظهار داشت: نمی‌توان از استقلال کودک سخن گفت اما هنگامی که انتخاب او برخلاف سلیقه ماست، بلافاصله مداخله کرد. مربی باید ظرفیت دیدن رشد و شکوفایی کودک را داشته باشد.
وی همچنین با اشاره به دیدگاه‌های تربیتی آیت‌الله حائری‌شیرازی تصریح کرد: هیبت تربیتی نباید به مرعوب‌سازی کودک تبدیل شود. ما به اقتداری نیاز داریم که امنیت ایجاد کند، نه ترس؛ همان‌طور که نظم باید بستری برای رشد باشد، نه ابزاری برای حذف تفاوت‌ها.
مربی نباید اسیر امور اداری شود
مدیرعامل کانون در بخش دیگری از سخنان خود گفت: چهارچوب‌ها باید از مجموعه حفاظت کنند، نه این‌که به قفس و بروکراسی تبدیل شوند. اگر حجم بخشنامه‌ها، فرم‌ها، گزارش‌ها و امور اداری آن‌قدر زیاد شود که مربی نتواند کار اصلی خود را انجام دهد، باید در این روند بازنگری کنیم.
علامتی همچنین بر استفاده از ساختارهای متناظر در استان‌ها تأکید کرد و افزود: بخش‌های ستادی باید امور تخصصی خود را از طریق مسئولان متناظر در استان‌ها دنبال کنند تا مدیران کل استان‌ها درگیر حجم زیادی از جلسه‌ها و درخواست‌های مستقیم نشوند. این به معنای کاهش نظارت نیست، بلکه هدف این است که مدیران و مربیان فرصت بیشتری برای انجام مسئولیت اصلی خود داشته باشند.
وی با تشبیه کودکان و نوجوانان به نهال‌ها و میوه‌های یک باغ و مربیان به باغبانان آن گفت: وظیفه مدیران این است که شرایط باغبانی را فراهم کنند؛ یعنی زمینه‌ای ایجاد شود که مربی بتواند نقش تربیتی خود را به‌درستی ایفا کند.
تربیت از جنس رشد و رویش است
علامتی تأکید کرد: مدیر یک مجموعه تربیتی مانند کانون باید مراقب باشد ساختارها، آیین‌نامه‌ها، برنامه‌ها و ارزیابی‌ها به جای کمک به رشد، به ابزار یکسان‌سازی تبدیل نشوند. همه بخش‌ها باید از خود بپرسند فعالیت‌شان تا چه اندازه به رشد مربی و در نهایت رشد کودک و نوجوان کمک می‌کند.
وی با بیان این‌که در طراحی برنامه‌ها باید ابتدا به تأثیر آن‌ها بر رشد کودک توجه شود، افزود: باید بپرسیم آیا قرار است کودک را فقط مشغول کنیم یا برنامه ما زمینه رشد او را فراهم می‌کند.
مدیرعامل کانون تصریح کرد: تربیت بیش از آن‌که از جنس ساختن باشد، از جنس رشد و رویش است. کودک ماده خامی در دست ما نیست؛ او موجودی زنده، دارای فطرت، استعداد و میل به رشد است و وظیفه ما فراهم کردن زمینه این رشد و رویش است.
علامتی در پایان گفت: مسئولیت ما کنترل همه‌جانبه کودک نیست؛ باید امکان رشد را برای او فراهم کنیم تا احساس امنیت کند، تجربه کند، بازی کند، اشتباه کند و دوباره بیاموزد. در این مسیر نیز هیچ چیزی نمی‌تواند جای ارتباط مستقیم و اثرگذار مربی با کودک و نوجوان را بگیرد.
