به گزارش روابط عمومی ادارهکل کانون پرورش فکری استان همدان، همزمان با فرارسیدن ۱۸ تیر، روز ملی ادبیات کودک و نوجوان، روزی که به پاس خدمات ارزشمند مهدی آذریزدی در تقویم فرهنگی ایران نامگذاری شده است، گفتوگو با مربیان شاعر و نویسنده کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان همدان در دستور کار قرار گرفت.
در این مجموعه گفتوگوها، مربیان شاعر و نویسنده با نگاهی به جایگاه ادبیات در رشد فکری و عاطفی کودکان و نوجوانان، از مسئولیت نویسندگان و شاعران این حوزه، نقش تجربههای مربیگری در خلق آثار ادبی و ضرورت توجه به نیازهای نسل امروز سخن گفتهاند. آنچه در ادامه میخوانید، پاسخ مریم کرمی به دو پرسش درباره مسئولیت نویسندگان و شاعران کودک و نوجوان و تأثیر ارتباط مستقیم با مخاطبان بر آفرینش آثار ادبی است.
مریم کرمی، مربیمسئول مرکز فرهنگیهنری شهر جوکار در معرفی خود گفت: من از علاقه به خواندن و خواندن به نوشتن و کار با کودک رسیدم و در این مسیر برای کمک به تفکر فسلفی کودک و رشد فکری و عاطفی آنها مصمم شدم که از خودشان برای خودشان بنویسم. ابتدا با شعر و داستان بزرگسال شروع کردم و در جاده شعر و داستان کودک خودم را بهتر و موفقتر از قبل دیدم. در جشنوارههای متعددی حاِِیز رتبه و مقام شدم و در نشریات کودک و تخصصی ادبی قلم فرسایی کردم. داستان و شعرهای زیادی سرودهام که تنها یک مجموعه مشترک از آن به چاپ رسید و کتاب تصویری "روزی که متی وارد شهر شد" منتشر شد.
*به نظر شما مهمترین مسئولیت نویسنده و شاعر کودک و نوجوان امروز چیست؟ چگونه میتوان آثاری خلق کرد که هم برای مخاطب جذاب باشند و هم ماندگار؟
وی در پاسخ به این پرسش گفت: به نظر من مهمترین مسئولیت شاعر و تویسنده کودک و نوجوان امروز این است که دنیای کودک و نوجوان را بشناسند و از مستقیم گویی و نصیحت بپرهیزد و آثاری خلق کند که به رشد فکری و عاطفی و تفکرات فلسفی کودک کمک کند.
این مربی کانون خاطرنشان کرد: کودک امروز هم هوشمند و هم پرسشگر است و با نسل ما تفاوت دارد. شاعر و نویسنده باید پنجرهای به روی کودک بگشاید که جهان را به شکل دیگری به او نشان دهد، دست او را بگیرد تا تجربههای زیستی او را وسعت دهد. تجربهای که در آن تخیل، امید، همدلی، پرسشگری و لذت خواندن در کنار هم حضور داشته باشند.
وی افزود: برای خلق آثاری که هم جذاب باشند و هم ماندگار، پیش از هر چیز باید مخاطب را خوب شناخت؛ باید با او زندگی کرد، حرفهایش را شنید، دغدغههایش را دید و زبانش را فهمید.
*شما بهعنوان مربی کانون، تجربههای خود از ارتباط مستقیم با کودکان و نوجوانان را چگونه در نوشتن شعر یا داستان به کار میگیرید و این تجربهها چه تأثیری بر آثار شما داشته است؟
کرمی در پاسخ به این سؤال بیان کرد: ارتباط مستقیم با کودکان و نوجوانان مهمترین منبع شناخت مخاطب است. بهترین آثار من همیشه در کارگاهها و در تعامل با آنها شکل گرفته است. در مواجهه با کودکان همیشه بازی به صورت برد برد است. آنکه سود می برد همیشه کودک نیست بلکه گاهی نویسنده و شاعر با ذکاوت ایده آثارش را از یک جمله کودک وام میگیرد.
وی افزود: من همیشه از دل گفتگوها به ایدههای ناب رسیدهام و ماندگارترین اثر را برایم خلق کرده است. همچنین بازخوردهای صریح و شفاف کودکان به من آموخته است که آنها بیش از هر چیز با صداقت، طنز، هیجان و شخصیتهای زنده ارتباط برقرار میکنند و از شعارزدگی و نصیحت مستقیم فاصله میگیرند. به باور من، حضور مستمر در کنار مخاطب، نگاه نویسنده را بهروز نگه میدارد و به او کمک میکند تا تغییرات نسل جدید، دغدغهها، زبان و شیوه نگاه آنها به جهان را بهتر بشناسد.
